Wiem, że jest tu nieco tłoczno z ludźmi z oddziału w Fairfield,
ale musimy dokończyć rozliczenie roczne.
Macie przed sobą listę płac i raporty wydatków.
W razie czego zgłaszajcie się do mnie.
Co to było?
Klimatyzacja trochę hałasuje.
Ale się wystraszyłem.
Myślałam, że to burza.
Pomyślałem, że auto wjechało w budynek.
A ja, że wybuchł wulkan.
Co jest, kurde?
Myślałeś, że to wulkan?
Tak.
Wulkan w Southfield?
Ciekawe, co on ma w głowie.
Dobra, bierzmy się do pracy.
Wspaniale.
Naprawdę.
Myślałem, że to nożyk.
- Co? - Myślałem, że długopis to nóż.
Taki sztylecik.
Rany.
Naprawdę tak myślałem.
Myślałem, że to mały alfons.
- Zakreślacz? - Tak.
Myślałem, że to mały alfons, który tu spaceruje.
Do cholery?
- Spaliło się? - Przestań się rozglądać!
To był worek na zwłoki?
Randall, po co przynosiłby worek na zwłoki...
- Czemu auto uderzyło w budynek? - Tak pomyślałem.
Ja pomyślałem, że to worek!
Naprawdę myślałeś, że facet jeździ ze zwłokami
od biura do biura, by je pokazywać?
Nie wiedziałem, że tyle jeździ.
Nie wiesz, co widzę. Widzę świat w dziki sposób.
Patrzę na to
i widzę, że to nie to, tylko jebane...
- Nie może nic wymyślić. - Mogę!
- Ale to obraźliwe! - Powiedz.
- Zostaw go. - Nie. Co to jest?
Wszystkim to pasuje. Skoro to widzisz, powiedz.
- Zakrwawiony kutas. - Co tu się dzieje?
Amanda powiedziała, że Randall jest kreatywny.
Boże.
Możemy porozmawiać?
Nie mów, że powiedział coś ciekawego.
Albo fajnego.
Bo będzie wybierał różne rzeczy
i wymyślał bzdury.
- Rozumiem. Przepraszam. - Amanda.
Nie mów, że Randall jest ciekawy.
Świetnie! Serio nie jesteście modelkami?
Zdjęcie z panną młodą. Zapraszam.
- Okej. - Im więcej, tym lepiej.
Każdy chce zdjęcie z panną młodą, gwiazdą wieczoru.
- Chodź, tato. Ty też. - Nie, bawcie się.
Zapraszam tatę. Nie może pan odmówić córce.
Dobra.
Spójrzcie na ekran.
Wyświetli się odliczanie. Potem spójrzcie na aparat. I uśmiech.
Świetnie. W co ja się wpakowałem?
- Wyjdzie pan super. - Dziękuję.
Szeroki uśmiech za trzy, dwa, jeden.
Idealnie.
Profesjonalni modele.
- Jasne. - Teraz się powygłupiajcie.
Łapcie rekwizyty.
I śmieszna poza.
Bierzcie rekwizyty.
Dobra, zaczynamy.
Pamiętajcie o szerokim uśmiechu. Trzy, dwa, jeden.
O mój Boże.
Do jasnej cholery, za szybko!
Trzy sekundy na coś śmiesznego? Pojebało cię? To za mało czasu!
Boże, tato.
Nie miałem pomysłu.
Chapnąłem fioletowe pióro.
Co mam, kurwa, zrobić z fioletowym piórem?
Udawać „flapperkę”.
Kogo?
Tancerkę z lat 20.
Kurwa! Mogłem być Barneym.
- Niby jak? - Pióro robiłoby za włosy.
„Jestem Barney. Mam fioletowe włosy”.
- Barney nie ma włosów. - Stul ryj!
Jest z materiału pokrytego małymi włoskami.
Nawet na ustach ma włosy.
Wszędzie ma włoski!
Mogłem się nie wygłupiać.
- Mam za dużo spraw biznesowych na głowie. - O czym ty mówisz?
Ma włosy. Dawaj śmieszne okulary. Robimy jeszcze jedno zdjęcie.
A ty dokąd idziesz?
Odsapnąć! Już mam zdjęcie z gwiazdą wieczoru.
- Zrobiłem fajną pozę. - Bo nie martwisz się biznesem.
Mam 15 inwestorów na Pelling Ball.
Co to, kurwa, jest?
Gra.
- Kiepska. - Okej.
Jadłem kolacje z Bartem Lee, bo gra jest kiepska!
Kto to?
- Znasz Johna Richtera? - Nie.
Nie znasz się na grach.
Gry są dla lamusów.
Przestań! Przestań tańczyć!
W tej chwili!
Przestań!
- Przestań! - Skończ!
- Nic nie robię! - Przestań!
Tak.
Prawda?
Fajnie, że mieszkasz blisko.
Podjarałam się, że wybrali Cleveland na konwencję.
Nie muszę jeździć, na panele chodzę pieszo.
No i mogę urządzić imprezę w domu.
W końcu nie wstaję w sobotę o 6, żeby zawieźć dzieciaki na piłkę.
Świetnie im idzie, mój...
Wybaczcie, znowu gadam o dzieciach.
- Tak. - Mam prośbę.
Jak się rozgadam, przerwijcie mi.
- Wiem. - Dzięki.
- Tak zrobimy. - Jasne.
Okej.
Czy ktoś z was był...
Jasna sprawa.
- Okej. - Wiesz, na co czekam?
Nie martw się.
W ogóle nie będziesz mówił o dzieciach.
- Chodźmy razem. - Tak.
- Na zachodzie jest lepszy śnieg. - Chyba jestem za stary.
Boję się, że zerwę więzadła.
Moje dzieciaki kochają śnieg.
Córeczka w kombinezonie śmigała na stoku.
Hej, wszyscy! Patrzcie! Ujeżdżam psa!
Naprawdę nie możesz się powstrzymać, co?
Gadasz o dzieciach.
Przerwałem ci, udając, że ujeżdżam tego pięknego psa.
W porządku.
Tylko nie leć znowu w chuja!
Z Wieży pieniądza.
Zostaw psa w spokoju!
Zostaw psa.
Wara od niego.
- Nieźle. - Uwielbiam Miami.
- Świetne kluby. - Byłem tam zeszłej wiosny.
Sam?
- Z dzieciakami. - Cholera jasna!
Hej, wszyscy!
- Ej! - Hej!
- Co robisz? - Nie mówiłem o nich.
Mówiłeś. Ze mną wszystko OK.
- Nie musisz tego robić. - Zawsze dotrzymuję słowa.
Dobra, koniec.
Kto to, kurwa, jest?
Obserwuję twoją żonę na Instagramie.
Macie urocze dzieci. Jak się nazywa twoja córka?
- Nie mogę powiedzieć. - Coś na V?
- Odpuść. - Co?
- Tak, ma na imię Vega. - Skurwysyn!
Hej, wszyscy. Patrzcie. Pies robi mi laskę.
Patrzcie, pies mi obciąga.
Do cholery!
Ciągle muszę coś odwalać, żebyś nie gadał o dzieciach!
Stałem się zbyt popularny!
- Co? - Wszyscy mnie za bardzo kochają.
Też chcę.
Goście do mnie podchodzą i pytają: „Co jeszcze odwalimy?”.
Znasz jakieś ciekawe tematy poza swoimi dziećmi?
Coś wymyślę.
Proszę!
Jestem tu najpopularniejszy!
Rozmawiałem o prysznicu, a tu nagle reklama szamponu.
Czytałem wiadomości i wyskakiwały mi reklamy pudełek z Psiego patrolu.
Czyli też masz dzieci.
- Cóż... - Co teraz robimy?
Tylko nie kolejny taniec.
- Nie wiem. - Odwalmy coś.
Wyluzuj!
Pogadajmy o czymś innym.
O czym?
Co najbardziej szalonego zrobiłeś?
Jejku.
Dobra.
Jestem przypięty do instruktora.
Wygląda jak Eddie Van Halen.
Mówię mu:
„Trochę się denerwuję”, a on: „Słusznie.
Za szybko spadamy”.
Zostawcie psa. Nic z nim nie robimy.
- Odejdźcie. - Popchnijmy go.
- Nie! - Popchnijmy ściany.
- Co ty bredzisz? - Powiedz, co mamy robić!
Stanąć na głowie?
Nie wiem. Dajcie mi pomyśleć.
Szybciej!
Podróbka Kurosawy.
Chrzanisz.
- Przekonam cię. - Dawaj.
- Masz 20 sekund. - Jak oficjalnie.
Jak zawsze, gdy chcę wygrać.
- Idę się napić. - Idziemy się napić!
Ja idę się napić. Sam!
Wszyscy pijemy sami!
Ty, tam. Ty, tam. A ty, tam.
Za blisko.
Mówię ci, dawniej potrafiłem przyłożyć.
Na mojej dzielni musiałeś się bić.
Wyobrażam sobie.
Wykonujesz kawał solidnej roboty.
Dziękuję.
No i umiesz się zabawić.
- Co zrobimy teraz? - Nie wiem.
A coś takiego?
Może być?
Nie, dajcie mi chwilę. Coś wymyślę.
Wczoraj miałem 43 urodziny.
- Najlepszego. - Brat ma 41 lat.
Ja mam urodziny za 10 dni.
- Co tam piszesz? - Coś.
- Nie szarp mnie. - Nie widzę.
Odsuń się. Idź stąd!
- Coś wymyślę! - Zróbmy coś.
- Nie tańczę. - Hej, stary.
Chcę powiedzieć, że świetnie się bawiłem,
nie rozmawiając o dzieciach.
Super. Cieszę się, że pomogłem.
Nie prowadziłem takich rozmów.
Dawniej też ciągle ględziłem o dzieciach.
Nie miałem innych tematów.
Całe życie opowiadasz o synu.
A on pewnego dnia idzie do zoo,
wkłada ręce przez pręty klatki
i strzela do goryla Godzilli.
- Co? - Goryl Godzilla.
Znał taką sztuczkę, że zjadał czapki dzieci.
Czemu go zabił?
Był wielkim fanem. Może chciał być panem jego życia.
Dlatego było mi tak szkoda psa.
Wystarczająco skrzywdziłem zwierzęta swoim synem.
Tak.
Dziękuję.
Jasne.
Hej.
Przepraszam.
Przepraszam, że cię ujeżdżałem i udawałem, że mi obciągasz.
A to?
Napisy: Wiktor Kowal